Adwokatura Polska jest powołana do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich, a także współdziałania w kształtowaniu i stosowaniu prawa.
Adwokat w wykonywaniu obowiązków zawodowych jest niezależny i podlega tylko ustawom.
Naczelna Rada Adwokacka jest organem samorządu zawodowego adwokatów wykonujących zawód zaufania publicznego; NRA sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem służby adwokackiej - w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Samorząd adwokatów działa pod ochroną Konstytucji RP (art. 17 ust. 1).
Naczelną Radę Adwokacką tworzą: prezes, adwokaci wybrani przez Krajowy Zjazd Adwokatury oraz dziekani okręgowych rad adwokackich.
Do zakresu działania Naczelnej Rady Adwokackiej należą m.in.:
- reprezentowanie Adwokatury,
- nadzór nad działalnością okręgowych rad adwokackich oraz nadzór nad kształceniem aplikantów,
- rozpoznawanie odwołań od uchwał okręgowych rad adwokackich,
- udzielanie opinii o projektach aktów prawodawczych oraz przedstawianie wniosków i postulatów w zakresie tworzenia i stosowania prawa,
- ustalanie zasad wykonywania zawodu, odbywania aplikacji adwokackiej, zasad funkcjonowania rad adwokackich, współdziałania z adwokatem zagranicznym.
O Naczelnej Radzie Adwokackiej:
24 grudnia 1918 Naczelnik Państwa Polskiego, Józef Piłsudski, podpisał Dekret w przedmiocie statutu tymczasowego Palestry Państwa Polskiego. Był to jeden z pierwszych aktów ustawodawczych Państwa, które rozpoczęło odbudowywać swą niepodległość po 123 latach niewoli. Akt ten, kontrasygnowany przez najwybitniejszych przedstawicieli władzy wykonawczej: prezydenta ministrów Jędrzeja Moraczewskiego i ministra sprawiedliwości Leona Supińskiego, określił zadania adwokatury (zwanej wtedy Palestrą) oraz wyposażył ją w niezbędne instrumenty prawne, do realizacji owych zadań. 1 marca 1924 r. Ukazał się pierwszy numer Palestry pod redakcją Stanisława Cara. Rozporządzenie Prezydenta RP z 7 października 1932 r. - Prawo o ustroju adwokatury zunifikowało prawo o adwokaturze. 4 maja 1938 r. Uchwalona została ustawa O ustroju adwokatury.
W styczniu 1941 roku, powołano Tajną Naczelną Radę Adwokacką i Rady Adwokackie
w Warszawie, Krakowie, Lublinie i we Lwowie.
W okresie Polski Ludowej osłabiano rolę adwokatury polskiej i podporządkowano ją władzom PRL. Dopiero Uchwała Zjazdu Adwokatury (04.01.1981r.) w Poznaniu, wskazująca na obowiązek pełnego dostosowania prawa polskiego do norm Międzynarodowych paktów praw Obywatelskich i Politycznych, przywróciła naczelną rolę Krajowemu Zjazdowi Adwokatury. 26 maja 1982 roku, została uchwalona ustawa Prawo o adwokaturze, którą znowelizowano 22 maja 1997 roku.
Naczelna Rada Adwokacka weszła w nowe tysiąclecie otwarciem swojego biura w Brukseli (12.11.2002r.). 29 listopada tego roku Adwokatura świętować będzie uroczyste obchody 90-lecia Naczelnej Rady Adwokackiej na Zamku Królewskim w Warszawie.
Obecnie Adwokatura Polska, to 9.050 adwokatów (stan na 31 sierpnia 2008 r.), z których 7.115 czynnie wykonuje zawód; to także rzesza aplikantów adwokackich odbywających aplikację u swoich patronów - obecnie jest ich 3.198 (stan na 31 sierpnia 2008 r.); to 24 izby adwokackie, które tworzą zawodową korporację adwokacką. Dzięki specyfice zawodu, wiedzy, doświadczeniu i umiejętnościom adwokaci są jednym z niezbędnych ogniw tworzenia się i umacniania demokratycznego państwa prawa.
